De Regenjas

De cirkel moest rond. Een introductie, een wandeling, een eenpansgerecht en een openstaand slaapkamerraam. “Heb je een leuke moeder? Jazeker, ik heb een hele leuke moeder. Nou! Nou! Je hebt niet gelogen! Je hebt een hé-le leuke moeder!” Het was altijd een leuke moeder.

obs-ceaz

Het signalement van blije man met een ongeschoren gezicht in een lange beige trenchcoat was eind jaren negentig het signaal om een zak chips open te trekken. Harry Vermeegen in een regenjas was De Regenjas. En op dat moment was De Regenjas het meest besproken programma op het schoolplein. Harry in een regenjas onder de klanken van Simon & Garfunkel – I Am A Rock op weg naar het huis van Jaap Stam in Manchester, het was een voorspelbaar recept van een lievelingsgerecht. Harry altijd iets te laat en Jaap altijd boos. Altijd maar voor even, want Jaap ontdooide direct als hij Harry weer een oranje wortelpak van foam aan kon laten trekken. Ook al was het dan maar drie jaar op de buis, De Regenjas was het programma van mijn jeugd. Ik weet nog dat ik zelf een keer in de tuin heb gestaan om een bal door mijn eigen slaapkamerraam te schieten. Het was tevens de laatste keer dat ik mijn vader het woord “betoeterd” heb horen gebruiken.

Gisteren kwam ik bij toeval oude afleveringen van De Regenjas tegen op YouTube. Ik bleef hangen. De ballen werden nooit te hard opgepompt in De Regenjas. Het bleef altijd lekker luchtig en daardoor was het een fijn programma. Er waren lachende voetballers, een ‘Dennis biertje’ hier en iemand van de fiets schieten daar. De voetballers hielden van Harry en Harry van de voetballers. 

Tegenwoordig is Vermeegen vooral actief op social media. Ik las in een interview dat hij daarmee soms wel meer mensen bereikt dan vroeger op tv. “TV is vandaag de dag alleen nog maar voor Ouwe Lullitas“, zo zei hij in Metro. Ik heb mij nog nooit zo oud gevoeld. Ik had hem namelijk graag weer teruggezien in een regenjas op televisie. Beetje hengelen met Jens Toornstra. Lekker ouwehoeren, terwijl Jens een rietvoorn van het haakje haalt. Of een item met Matthijs de Ligt die een bal vanuit de groentetuin door z’n slaapkamerraam schiet. Of een ‘één, twee, drie, vier Arjen Bier’ met een positief geluid over de toekomst van het Nederlands Elftal. Er zijn nog zoveel leuke moeders van voetballers die we nog niet kennen. Deze Ouwe Lullitas van 33 jaar zal hem vanaf nu gaan volgen op social media. Want de cirkel moet rond.

http://voetblah.nl/de-regenjas/

Knuffel kwakkelende spitsen niet dood

De blessuretijd is aangebroken, de wedstrijd is beslist maar nog een keer veert het publiek op. Vincent Janssen maakte zaterdag zijn eerste velddoelpunt voor Tottenham. Het zal weinigen ontgaan zijn dat hij daarvoor tijdenlang droog stond. Dat knaagt aan een spits, zeker aan de stand-in van Harry Kane, omdat het contrast dan nog groter lijkt.

Maar dat rechtvaardigt nog niet dat iedereen in zijn blije-eikelmodus gaat als iemand een mindere periode op zijn werk heeft. Want dat is het: werk. Een onfortuinlijke afmaker is dus op die positie gekomen omdat hij er ondanks alles goed in is, niet omdat een Premier League-ploeg een filantropische instelling is. Blijf daarom normaal doen op het moment dat iemand doet wat hij normaal doet: scoren.

dos-pieter2Het meest tenenkrommende in mijn herinnering is een penalty voor Chelsea in het Mourinho-tijdperk, die op voorspraak van The Special One zelf door Mateja Kezman genomen moest worden. Hij ging erin hoor, daar niet van, maar de kenmerkende duimpjes naar zijn bovenrug bleven achterwege. De uitbundige reacties maken het eerder ongemakkelijk dan vreugdevol. Met Chelsea herhaalde het patroon van droogstaande spitsen zich later bij Andriy Shevchenko en Fernando Torres. Misschien wel omdat ze er bij Chelsea niks van geleerd hadden. Dan verdien je het ook om een spitsenkerkhof te worden.

‘We hebben hem allemaal een knuffel gegeven’, vertelde Abdelhak Nouri nadat Amin Younes, ook zo’n pechvogel deze jaargang, dan eindelijk doel getroffen had. Al is Appie nog zo’n aardige jongen: niet doen! Je bevestigt iemand er alleen maar in dat hij het moeilijk heeft omdat iets hem niet lukt. De jongens op de sociale werkplaats, die verdienen een schouderklopje. Want ze kunnen niet beter en ze doen hun best, hoe aandoenlijk en kansloos ze op een ‘normale’ werkplek ook zouden zijn. Geef Janssen en Younes een subtiele knipoog en laat het er verder bij. Komt wel goed, praten we niet meer over. De week daarop pikken ze weer een doelpuntje mee.

http://voetblah.nl/knuffel-kwakkelende-spitsen-niet-dood/

Dortmund had moeten weigeren

Feit 1: op dinsdagavond 11 april 2017 werd de spelersbus van Borussia Dortmund bestookt met fragmentatiebommen. 

Feit 2: op woensdagavond 12 april 2017 speelden de inzittenden – minus verdediger Marc Bartra – ‘gewoon’ de kwartfinalewedstrijd in de  Champions League. 

Borussia Dortmund-speler Nuri Sahin verschijnt na afloop van deze twee gebeurtenissen verweesd voor de camera’s. Post-match interviews zijn meestal een verzameling cliché’s, maar de tweespraak tussen Sahin en Jan-Aage Fjørtoft heeft meer weg van een therapeutische sessie om een emotioneel trauma te verwerken. “You could have died there”, constateert Fjørtoft en Sahin stamelt instemmend. Hij had natuurlijk veel aanslagen op tv gezien, maar nu was hij zelf het doelwit geweest. De paniek in de bus, de blikken van zijn medespelers, de emotionele ontlading toen hij zijn dochtertje en vrouw weer zag en besefte dat hij het had overleefd.

opi-mrvoetblah1Ieder mens met een beetje gezond verstand begrijpt dat het onwenselijk is om een groep jonge mannen die doodsangsten heeft uitgestaan, binnen 24 uur een voetbalveld op te sturen om een topprestatie te leveren. Maar hoe kan het dan toch gebeuren? Hoe kan het dat geen enkele betrokkene opstaat en zegt: “Ho, stop, dit is ethisch en psychologisch gezien onacceptabel?” Waarom ondergaan spelersgroep, trainersstaf, clubbestuur en de Duitse voetbalbond een dergelijke beslissing van de UEFA als een stel makke, weerloze schapen? Ja, achteraf hebben we medelijden met Sahin en roept trainer Tüchel heel stoer dat het een belachelijke keuze was van de UEFA. Maar waarom nam hij niet vooraf zijn jongens in bescherming door simpelweg te weigeren om te spelen?

Want, stel dat hij dit wel had gedaan. Stel nou dat de alom bewierookte innovator en tacticus Tüchel ook op moreel vlak zijn durf had geëtaleerd? Zou de UEFA dan werkelijk de bijna-slachtoffers van een bomaanslag gestraft hebben met een 0-3 nederlaag of een diskwalificatie uit het toernooi? Nee, natuurlijk niet. Al was het maar uit angst dat de hele (voetbal)wereld de Europese bond zou verketteren. En al had de bond het wél gedaan, dan was een dreiging van ‘landgenoot’ Bayern München om eveneens uit het toernooi te stappen, ongetwijfeld afdoende geweest om de beslissing terug te draaien.

De voetbalwereld heeft de mond vol van de corruptie van de FIFA en de hebzucht van de UEFA en haar Champions League. Maar het beseft te weinig dat spelers, trainers, maar ook supporters de macht hebben om deze instituties te ondermijnen. Zonder teams op het veld of supporters in het stadion hebben de bonden simpelweg geen bestaansrecht, maar zonder weerwoord gaan zij gewoon hun gebruikelijke gang. Dan organiseren ze mensonterende WK’s in Rusland en Qatar omdat er grof geld te verdienen is en dan dwingen ze een mentaal gebroken club om binnen een etmaal na een bomaanslag op te komen draven. De schrijnende gebeurtenissen rondom Borussia Dortmund – AS Monaco tonen andermaal dat ook het voetbalvolk de leider(s) krijgt, die het verdient.

http://voetblah.nl/dortmund-had-moeten-weigeren/

Nog 29 nachtjes slapen

Iedere zaterdagmiddag hijsen we ons in het oranje. We zijn ouder, kaler, dikker en krakkemikkiger dan vroeger. De benen doen niet meer wat de ogen zien, gemiddelde leeftijd al ruim boven de veertig. Steeds vaker worden we weggestopt op het verste veld van het complex. Met hobbels en kuilen. De thee is in de rust niet te zuipen, want we zijn de suiker niet waard.

obs-jaapdamHet gaat niet lekker dit seizoen. Stijf onderaan, zeven punten los. Slechts één overwinning behaald. Die koesteren we. Al weet niemand meer tegen welke tegenstander het was. Degraderen kan niet, want een elftal heeft zich een paar maanden geleden teruggetrokken. Dus waarschijnlijk volgend jaar eenzelfde getob. Maar het deert ons niet. Tuurlijk winnen we liever. Het gaat ons echter om het plezier. Samen sporten, lachen en aansluitend dronken worden.

Overdag zijn we gedreven medewerkers of succesvolle zakenlui. Directeuren, gelikte verkopers en bovenal leuke vaders voor ons kroost. Eenmaal op de voetbalclub veranderen we. In voetbaldieren. Passie voor het spel en de drank. En eens per jaar het hoogtepunt: een weekendje op pad.

Binnenkort is het zover. Naar een gehucht in Drenthe. We huren een chalet met een grote veranda. Paintballen, beachvoetvolley, Kubb. Een potje kaarten in de avond, FIFA op het scherm. Hilarische quiz, één van ons gaat zingen. Liters bier, frikadellen en kroketten. Allemaal rond de barbecue. Tot in de late uurtjes heel erg veel plezier. Hulde voor de vieze windjes tijdens het ontbijt.

Al die verantwoordelijke mannen: nog 29 nachtjes slapen. Dan gaan we weer.

http://voetblah.nl/nog-29-nachtjes-slapen

De Sjaal en zijn Verhaal: Middlesbrough – Wattford, 16-10-2016

Sinds 16 oktober vorig jaar ben ik al drie keer spartelend en badend in het zweet wakker geworden. Het schijnt ook dat ik dan schreeuw of iemand me alsjeblieft wil verlossen en dat ik heel bang ben dat ik op die plek sterf. Als ik geluk heb, slaapt mijn vriendin dan bij me en die weet me dan weer te kalmeren: ‘’Lieverd! Doe eens rustig! Hoor waar je bent schatje. Luister maar goed, verderop op de Witte de Withstraat hoor je de eerste trams al klingelen. En kijk eens uit het raam, liefie? Ja daar, daar zie je die gekke papegaaitjes in je binnentuin fladderen. Liefje! Je bent gewoon in Amsterdam-West. Niet in Middlesbrough. Echt waar liefie. Ga maar weer rustig slapen.’’ En rustig zak ik dan weer in de lepeltje-lepeltje-stand tegen mijn meisie aan, in een fijne comateuze toestand.

Mijn god, Middlesbrough! In Middlesbrough vallen vogels spontaan dood uit de lucht. In Middlesbrough schijnt het elke dag te regenen, maar dat is niet waar. Het regent nooit in Middlesbrough. In Middlesbrough wenen de wolken hun zure tranen omdat ze boven Middlesbrough hangen. Naargeestiger wordt het niet.

Ik was daar met mede-Voetblah-scribenten Kees Hendriksen en Nomen Nescio. We waren uitgenodigd om een artikel voor een blad te schrijven over voetbalwedstrijden in Newcastle en in Middlesbrough. Newcastle United speelt dit seizoen in het Championship en Middlesbrough speelt in het Premier League-walhalla. En dat is raar.

Newcastle United is in alles een echte Premier League-club. Leuke, swingende stad; prachtige, historische club; een geweldig groot  stadion midden in de stad en een bevolking die onvoorwaardelijk verliefd is op de club. Het is eigenlijk een soort Feyenoord in de Jupiler League. Middlesbrough daarentegen,  is een soort FC Oss dat per abuis een klasse te hoog speelt. Sfeerloos stadje met een iets te groot stadion  in the middle of nowhere. Marten de Roon is hun sterspeler. En om de een of andere gekke reden staat de oude Barcelona-krijger Victor Valdes er onder de lat. Ze zullen dus wel heel goed betalen.

Pubs zijn er niet rond het afgelegen stadion, in tegenstelling tot in Newcastle. Wel, zoals bij elke club in Engeland, een grote supermarkt vol sjaaltjes, shirts, broodtrommels, godvergeten rompertjes, of wat je al niet meer van de Middlesbrough FC zou willen hebben. En daar kocht ik dus deze sjaal; 7,99 pond. Best een koopje voor een mooie klassieke Engelse voetbalsjaal. En je kunt veel van Middlesbrough zeggen: maar als ze er dit jaar weer uitlazeren, ligt dat niet aan de supporters. Die leven fanatiek mee. Aardige mensen ook. Mensen die je een leukere leefomgeving en club zou gunnen.

De wedstrijd tussen Middlesbrough en Watford einde in 0-1. Viktor Fischer, nog niet zo lang geleden de grote belofte bij Ajax, zat de hele wedstrijd op de bank.  Machteloos toekijkend hoe zijn motorisch gestoorde teamgenoten er bijzonder weinig van bakten tegen mede-laagvlieger Watford.

Volgend seizoen zijn  de verhoudingen zo goed als zeker weer hersteld. Newcastle United zal met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid promoveren en bij Middlesbrough zal er nog heel wat moeten gebeuren om  niet te degraderen. Met het verliezen van Premier League-voetbal is dan ook de enige reden om Middlesbrough te bezoeken, godzijdank verdwenen.