Review – Real Farm

Ja, het is weer eens zover. De dagen worden korter, de temperatuur daalt en dus word het tijd om alles van land te halen. Terwijl we de laatste oogst binnen halen is het eindelijk zo ver; het is tijd om virtueel verder te gaan waar we in de winter alleen maar van kunnen dromen. Het is tijd om het land te verbouwen terwijl het zonnetje hoog aan de hemel schijnt.

Niet alleen de gewassen, maar ook de dieren komen aan bod

Voordat we met de game beginnen wil ik toch wel even kort aangeven dat deze game niet alleen maar een Farming game is, het is een namelijk een game die doormiddel van een samenwerking met de community tot stand is gekomen. Mensen die graag met deze game aan de slag wilden gaan konden doormiddel van social media bijvoorbeeld aan aangeven wat voor elementen ze graag in de game wilden terug zien. Dit alles werd ook nog eens getest op het kantoor van SOEDESCO in Rotterdam, terwijl de mensen van Triangle Studios in Leeuwarden de game aan het ontwikkelen waren.

Met andere woorden, een game van Nederlandse bodem, die gaat over het bewerken van de bodem.

Dus we starten de auto en beginnen met het ontdekken van de wereld. Als eerste krijgen met een guide te maken die ons wegwijs maakt in de wereld van Real Farm. Gelukkig maar, want de controles zijn anders dan de bekende Farming Simulator games. Om een voorbeeld te geven; als je in een voertuig stapt, is het niet direct wegrijden geblazen, nee, als je de sleutel niet omdraait om de auto te starten, dan kun je uren blijven wachten, maar je zult geen meter vooruitkomen. Dit soort kleine aanpassingen maken de game net even wat realistischer dan de concurrenten.
Zo merken we dat deze game, ondanks dat het binnen hetzelfde genre zit, toch een eigen weg heeft ingeslagen. Het grootste voorbeeld hiervan is dat we inmiddels aan het genieten zijn van de career-mode. Hierbij is het aan ons om eerst bekend te worden met de verschillende voertuigen en hoe je het land moet bewerken. Hier krijg je korte opdrachten voor die je geld opleveren.

Gewoon rondrijden is ook leuk om te doen

Mocht je eenmaal snappen hoe je het land moet bewerken, dan is het aan jou om meerder opdrachten te voltooien, nog meer geld te verdienen en jezelf zo beetje bij beetje omhoog te werken binnen de game. Zo zal je beginnen met het kopen van een tractor, om daarna een nieuwer en luxer model aan te schaffen. Als je dan je eigen materialen meeneemt, dan zal je ook meer geld verdienen.

Dit allemaal om uiteindelijk een eigen boerderij te bezitten met veel grond en materialen. Hierdoor kun jij je eindelijk in de positie bevinden waarbij jij juist knechten inhuurt om je land te bewerken. De weg omhoog is duidelijk in deze game, maar hij is best lang om af te leggen. Het uiteindelijk wel de moeite waard overigens.

Zonder goed materiaal ben je nergens

Naast het feit dat jij voor de Career Mode kunt kiezen is er ook een optie om lekker te doen wat je zelf wil doen, met andere woorden: Free Mode is ook een optie. Hierbij is het nog steeds aan jou om de opdrachten te voltooien, maar nu is het geen factor die nodig is om geld te verdienen. Je begint namelijk al met een boerderij, een stuk land en een aantal machines, met andere woorden. In deze modi staat genieten van de game voorop. En dat is iets waar ik mij toch elke keer weer op betrap. Hoe vaak ik ook dit soort games speel, zonder dat ik het doorheb loop ik soms uren rond om te kijken wat er allemaal te doen is, wat ik allemaal zou kunnen kopen en dergelijke.

En daarmee geeft het bij mij ook aan waarom ik deze game zo fijn vind. Ik kan mij inderdaad uren vermaken met het rondrijden, het zaaien, oogsten, aanschaffen van machines. Alles in deze game gaat om vermaak. Niet de stress van mensen om je heen die lopen te rennen/springen/schreeuwen, maar gewoon lekker tot je zelf komen en even in je hoofd onthaasten, dat is wat Real Farm met mij doet.

Review – Real Farm
Real Farm is de nieuwste game van SOEDESDO. En inderdaad, het gaat over het leven als boer. Iets wat mij altijd een heel relax gevoel geeft. Ik zal dan ook aardig wat uren doorbrengen op het land en in de trekker
Verdict7.2
+ Punten
  • Goed nagedacht over bepaalde aspecten
  • Lekker relax gamen
  • Een Nederlandse game studio
– Punten
  • Career Mode neemt veel tijd in beslag
  • Geen co-op mode

7.2Verdcit

Review – The Evil Within 2

Het is al weer even geleden dat we voor het eerst kennis maakte met deze reeks. En ondanks dat het eerste deel in velen opzichten best goed was waren er helaas ook minstens zo veel zaken die maar moeilijk weg te happen waren. Dit zorgde destijds al voor een enorme verdeeldheid onder de gamers. De één liep vol lof weg met deze originele game, terwijl de andere het met de vloer gelijk maakte en er niks meer van wilde weten. Ik zelf behoor eigenlijk tot geen van beide kampen. Zo heb ik dit eerste deel nooit publiekelijk aan de schandpaal genageld, noch heb ik mijn lof ervoor uitgesproken. Tijd om dit met de komst van het tweede deel wel eens te gaan doen.

Want deze nieuwe telg is waar het om draait in deze review. Laten we alles even volledig vergeten uit het eerste deel en met een fris gevoel beginnen. En dat is ook wel nodig aangezien The Evil Within 2 op veel vlakken niet te vergelijken is met het eerste deel.

Het verhaal neemt je wel mee naar een setting die voortborduurt op het eerste deel. We stappen in de huid van Detective Castellanos die we nog kennen uit het vorige deel.  We zien ons huis tot de grond toe afbranden terwijl ons dochtertje Lily zich er nog in bevind. Zoals elke vader zal doen voor zijn kind; we bestormen het huis, trotseren de enorme vlammen om Lily te vinden. Helaas lijkt dit tevergeefs.

Na een sprongetje in de tijd vinden we de getergde detective in een bar, helemaal alleen met genoeg drank om elke vorm van realiteit te verliezen. Totdat hij opeens niet meer alleen blijkt te zijn. Om een lang verhaal kort te maken; zijn dochter blijkt toch niet letterlijk in rook op te zijn gegaan. Alles is een complot en behoort toe aan een vooraf gesteld plan.

En dit heeft alles te maken met STEM. Dit is een apparaat dat je de mogelijkheid geeft om je te begeven in een brein van een ander. Iedereen heeft zijn eigen ideeën en fantasieën. Met deze gegevens kan dit apparaat een soort van virtuele wereld creëren waarin andere zich ook kunnen bevinden. Kort door de bocht hang je deze machine aan één persoon die dan vervolgens met zijn brein een wereld creëert ontsproten uit zijn fantasieën. Vervolgens sluit je er een aantal andere personen op aan die dan in deze wereld hun dingetje kunnen doen.

Door de pure geest van Lily bleek ze een perfecte kandidaat voor dit experiment te zijn. Echter loopt alles in het honderd wanneer het team geen contact meer met haar kan maken en er krachten zijn die er alles aan doen om de macht over te nemen en zo ook de core.

En daar komt onze getergde ex-detective om de hoek kijken. Wie is er namelijk beter geschikt dan een ouder om zijn kind terug te vinden en de strijd aan te gaan met dit kwaad? Kun je het allemaal nog volgen? Ik had er namelijk knap veel moeite mee om dit veel te ver gezochte verhaal weg te happen. En dit zorgde er voor mij zeker voor dat de eerste twee chapters een bittere pil was om weg te slikken. Echter komen we nu op het punt dat de fun factor om de hoek kijken.

Op dat punt mogen we namelijk semi-vrij in een semi-open wereld aan de slag. Natuurlijk kunnen we ook gewoon verder met het vrij lineaire verhaal. Mensen die mij kennen weten dat termen als open wereld, looten en upgrades maar mij erg aanspreken. En dat is dan ook waar ik in deze game het meeste plezier uit haalde.

In de vrij zieke open wereld (al is deze vrij beperkt) vinden we allerlei dingen die ons kunnen helpen in onze quest naar het vinden van Lily, het is dan dus ook zeker aan te raden flink wat uurtjes in te plannen tussen de verhalende missies door om daar gebruik van te maken. Ook vinden we in deze wereld diverse side missies die ons belonen met bruikbaar materiaal.

Ik hoor nu op de achtergrond de echte survival/horror fans mopperen, wat deels terecht is. Al is het survival gedeelte zeker wel aanwezig, deze game past niet echt meer thuis in dit genre en gaat het meer richting een actie rpg kant. Een titel waar ik meteen aan moest denken tijdens het spelen van dit tweede deel was The Last of Us! Ondanks de horror taferelen en de bizarre werelden hebben deze twee titels toch ook best veel raak vlakken.

Dit zal ongetwijfeld ook wel iets te maken hebben met de 3rd person besturing en de wijze waarop je je door deze wereld begeeft. En als we het dan toch over de besturing hebben. Dit was namelijk iets waar in het eerste deel aardig wat kritiek op kwam. Nu kan ik zeggen dat ik in verhouding tot het eerste deel gematigd positief ben. Het voelt allemaal wat beter aan, maar erg enthousiast kon ik er niet van worden. Zeker wanneer we op een bepaald moment in een missie bijvoorbeeld een gasmasker opdoen en daardoor naar 1st person overschakelen, hier werd ik niet echt blij van.

Een ander voorbeeld is dat ik regelmatig meerdere malen checkte of er bij een object interactie mogelijk was. Dit omdat ik regelmatig hiermee problemen ondervond bij deze interacties. Wel word er vrij handig gebruik gemaakt van alle buttons die je tot je beschikking hebt waardoor je vrij vlot elke mogelijkheid die de game je bied kan gebruiken.

Het laatste wat ik in deze review wil noemen is waarschijnlijk het gene dat mij het meest enthousiast maakt. Dit betreft de wijze waarop jij kiest hoe je deze game wil spelen. Ik zelf koos bijvoorbeeld ervoor om veel tijd door te brengen in de open wereld waardoor ik al snel mijn wapens en mijn (soort van) skill tree kon upgraden. Zo zorg je er namelijk voor dat je meer kogels bij je kan hebben, dat je wapen sneller doorlaad, enzovoort. Hierdoor kon ik mezelf een speelstijl veroorloven waarbij ik continu vol in de aanval kon gaan. Maar dit is niet altijd nodig. Je kan er namelijk ook voor kiezen om je stealth skills op te poetsen en om al sluipend door de zieke wereld te verkennen. Daarmee brengt deze game een bepaalde veelzijdigheid waarbij veel soorten gamers hun heil er kunnen vinden.

Conclusie:

Wederom bevind ik mij in een positie waarbij ik me niet kan aansluiten bij de groep die deze game helemaal niks vinden, nog bij de groep die deze game helemaal fantastisch vinden. En dat onderstreept dan ook meteen deze review. Op veel vlakken kan ik namelijk zeggen dat deze game middelmatig is. Zeker niet de topper waar ik hoopte zowel bij het eerste deel als bij dit deel.

De keuze om veel meer vrijheid te hebben is wat mij betreft een goede, al verliezen ze hiermee wel de fans van deze titel die een voorliefde hebben voor echte survival horror games.

De besturing is zeker beter dan dat het geval was in het eerste deel maar laat met vlagen nog steeds te wensen over.

Grafisch gezien ben ik wel vrij enthousiast. De rauwe randjes uit het eerste deel zijn er van af en daarvoor in de plaats hebben we een levende wereld met diverse toffe settings.

Al met al is het een vermakelijke ervaring met genoeg om uren vermaak te garanderen. Maar helaas is dit niet door een sterk verhaal, iets wat toch best wel belangrijk is voor een game als deze!

Review – The Evil Within 2
Verdict7.5
+ Punten
  • Vrijheid
  • Craften en looten
  • Diversiteit
– Punten
  • Matig verhaal
  • Controls niet altijd lekker
  • Veelal middelmatig

7.5Verdict

DCC organiseert eigen Rocket League toernooi

Ben jij klaar voor autovoetbal? Rocket League is in the house tijdens Dutch Comic Con, The Winter Editie! Driftend, crashend en fender bendend zorg jij dat de bal in het doel van je tegenstander belandt!

Met verschillende toernooien, zowel pro als casual en een Free2Play optie, kun jij dit knallende autospel

uitproberen! Bekijk alle opties hieronder!


Pro-toernooi

Toernooien starten om 11:00, spelers dienen voor die tijd aanwezig te zijn.

Team captains moeten hun teams later invullen (hier ontvangen ze bericht over, na het bestellen van hun game toernooi tickets).

Individueel ingeschreven spelers zullen op het event zelf tot team gevormd worden.

Specifieke informatie.

Pro-toernooi Rocket League 3vs3 

Map: DFH Stadium

Game Modus: Privé wedstrijd

Instellingen: Online vriendschappelijk standaard instellingen

Wedstrijdsduur: best-of-5, 5 minuten per match

Toegestane auto’s: Alle auto’s

Casual toernooi zal gepland staan op

Zaterdag: 14:00 – 15:30

Zaterdag: 16:00 – 17:30

Zondag: 15:00 – 16:30

Free2Play zal beschikbaar zijn zodra systemen vrij komen door afvallers van de casual en pro-toernooien.

Review – Destiny 2

Een aantal jaren gelden was het zover: Bungie en Activision lanceerden hun nieuwe IP genaamd Destiny. Voor mij was dit toch wel een gigantische grafische upgrade qua shooters en dan nu… 3 jaar nadat Destiny ervoor zorgde dat de PlayStation 4 overuren aan het draaien was, is het dan eindelijk zo ver; Destiny 2 is uit!

Terwijl de meeste mensen de review online hebben staat vanaf dag 1 hebben we besloten om te wachten met de review. Met name omdat er in de afgelopen weken verschillende vormen van content aan de game zouden worden toegevoegd. Het was wachten op complete game voordat we echt konden vertellen hoe de game in elkaar zit.

Om te beginnen hebben we de game zelf, Destiny 2 waarbij het deze keer aan ons is om de mensheid te redden van haar ondergang. Terwijl ik de game speel krijg ik flashbacks naar de demo (die ik eigenlijk erg kort vond qua missies) en merk ik dat deze demo bij lange na niet de game kon neerzetten zoals ik had verwacht. Er is namelijk zoveel meer, zoveel waarbij je een compleet verhaal uit de doeken doet. Destiny 2 is niet zomaar een game, het is een opvolger waarbij het verhaal vlekkeloos verder gaat waar we in het vorige deel zijn gestopt.

Terwijl we de Tower vaarwel moeten zeggen vanwege instortingsgevaar verzamelen we ons bij the Farm, dit is de plek waar het verhaal van vluchten omgezet word naar verzetsheld. In samenwerking met de bekende Guardians Commander Zavala (Titan), Cayde-6 (Hunter) en Ikora Rey (Warlock) zetten we elke keer een stap om dichterbij ons einddoel te komen: het verslaan van Ghaul, de commander van The Red Legion.


Hoewel ik mij net elke keer verbaas over de werelden moeten ons helaas snel van planeet naar planeet verplaatsen om zo de aanval succes voort te zetten. En terwijl we met de missie bezig zijn heb ik nog wel een de neiging om stil te blijven staan om te kijken naar de omgeving van de game. Het is en blijft indrukwekkend om de werelden te zien die ze hebben gecreëerd.

Maar inmiddels is er zoveel meer dan alleen maar het verhaal. Want we kunnen nu de Raid opstarten (Zowel met je Fireteam als alleen), Clans zijn actief (inclusief alle voordelen), Faction kunnen we kiezen (met leuke items voor de winnende faction) en Trail of the Nine is live. Veel meer content dan in het begin en dit is dan ook wat het leuk houdt. Helemaal omdat je nu kan kiezen voor Guided Games, hierdoor hoef je bij Raids niet over een compleet team te beschikken, maar kun je ook op zoek gaan naar een team dat 1 of 2 spelers mist voor een complete Fireteam. Leuke optie, helemaal als je niet altijd met je vrienden online kunt zijn, maar wel de Raid wilt spelen.

Inderdaad, je leest het goed, dat is wat het leuk houdt. De game heeft namelijk een verhaal, welke binnen een dag makkelijk uit te spelen is en dan komen de wekelijkse missies terug. Je moet zoveel XP halen, zoveel Crusible matches spelen, zoveel XP op een bepaalde planeet behalen. Dit doe je allemaal om engrams te krijgen waar je character beter van wordt. Maar op een gegeven moment heb je de max bereikt qua Light. En dan gaat de lol er al snel vanaf. Zodra je over de 300 Light komt (305 is de max op dit moment), dan merk je dat je snel door werelden heen loopt en zit de eigenlijke uitdaging eerder in het verzamelen van de gear die je mooi vindt dan in het upgraden van de gear.

En dat is ook het moment waarop ik merk dat ik de vorige Destiny leuker vond om te spelen, maar daarin moet ik ook bekennen dat dit met name kwam omdat er zoveel extra missies waren in dit deel. Deze missies waren er in het begin ook niet, maar kwamen pas nadat de DLC aan de game werden toegevoegd.

Hierdoor blijf ik een beetje verslagen achter. Hoe geweldig de game ook is, hoe heerlijk soepel de game ook loopt, ik merk dat de replay value van het vorige deel hoger ligt dan in Destiny 2. En dat is iets waar een online game het  toch wel van moet hebben; terugkerende gamers die elke dag hardcore bezig zijn.


Natuurlijk is deze groep er nog steeds wel, maar ik merk dat ik persoonlijk niet het gevoel heb om zo nodig bij deze groep te willen behoren. Ok, elke dinsdag log ik in, pak ik mijn wekelijkse XP,  doe wat Crusible matches, collect mijn engrams en pas vrijdags kijk ik wat Xur verkoopt. Je moet toch iets doen ?

Natuurlijk hebben we de Raid en Trails of the Nine die het wel leuk maken, maar daarvoor zul je toch met een fireteam moeten zijn als het om Trails of the Nine gaat. Wat de Raid betreft, deze kun je met zowel je Fireteam spelen, als met onbekende gamers dankzij de Guided Games. Iets wat het wel leuker maakt ten opzichte van het vorige deel. Maar de hype van deel 1 heeft Destniy 2 nog niet kunnen bereiken in mijn opzicht.

Review – Destiny 2
Destiny 2 is een game dat je een oogasme geeft, prachtige werelden, prachtige effects. Maar helaas is het grootste probleem in Destiny 2 het feit dat Desntiny 1 zo gigantisch was qua opzet.
Verdict7.8
+ Punten
  • Prachtige omgevingen
  • Gameplay loopt soepel
– Punten
  • Kort verhaal
  • Veel herhaling in gameplay

7.8Verdcit

Review – Little Nightmares

In een tijd waarin wij de net een periode hebben gehad met flink wat horror titels achter elkaar zou je bijna vergeten dat naast de grote studios er ook nog wat kleinere studios zijn die af en toe ook nog een horror titel maken. De kleine studio Tarsier Studios, die je misschien wel kent van LittleBigPlanet 3 en Tearaway Unfolded brengt ons in samenwerking met Bandai Namco het spel Little Nightmares.

Little Nightmares draait om het kleine meisje Six. Six is een klein hongerig meisje van 9 dat vastzit op iets dat The Maw heet. The Maw is een resort achtige plek waar zieke monsterachtige menselijke wezens naar hun wensen worden bediend. Naar mate je verder komt op je reis kom je er achter dat er kinderen worden gevoerd aan de zogeheten Guests die onder leiding van de mysterieuze Lady steeds per boot aankomen. Jij wordt ondertussen achterna gezeten door de Janitor die je probeert te pakken te krijgen en je ook te voeren aan deze Guests. Het is aan jou om Six naar vrijheid te brengen en er voor te zorgen dat The Lady wordt tegengehoude

Luguber

Vanaf het begin dat Little Nightmares begint zit je eigenlijk al gelijk in een zeer luguber sfeertje wat van begin tot eind alleen maar beklemmender wordt. En dan bedoel ik niet in een sfeer zoals in The Evil Within waar gore meer de boventoon voert maar meer een duistere thriller waarbij een vergelijking met Inside mede door de grafische stijl onomkeerbaar wordt gemaakt terwijl je ook een vleugje Limbo en Little Big Planet kan herkennen maar dan heel erg duister. Het is een heerlijke combinatie waarbij je van begin tot eind op het puntje van je stoel zal gaan zitten en je jezelf meerdere keren zal gaan opvreten omdat je timing er naast zit.

Want het spel is een soort van een plaform/adventure titel waarbij je door een duistere wereld moet klimmen en rennen om te overleven want rustig aan doen is een luxe die je niet altijd hebt.

Maar later meer over de gameplay want de setting van het spel is zo gemaakt dat het ons een spiegel voor wilt houden, dat het een boodschap wilt geven hoe onze maatschappij in elkaar steekt en dat is een interessante insteek. Het wilt je terwijl je speelt ook doen nadenken over hoe wij ons leven invullen en hoewel wij dat heel erg vaak in films zien moet ik zeggen dat het in games nog niet zo vaak gebeurt. Ik moest meerdere keren terugdenken aan Animal Farm en de satirsche ITV (in Nederland uitgezonden door de VPRO) serie Spitting Image (Google dat maar even 😉 ).

Zelf heb ik met meerdere vrienden wel een paar uur over gesproken nadat wij het spel hebben gespeeld en dat gebeurt eigenlijk tegenwoordig niet zo vaak meer en alleen al daarom zou ik het iedereen willen aanraden die wat diepgang wilt in een spel om dit spel te spelen.

Soms even mis

Waar het qua verhalende setting prima in orde is zal je bij de gameplay misschien een beetje moeten wennen of sterker nog, je moet een aardige ergernis zien te overwinnen en dat is dat op de PS4 de R2, op de Xbox One denk ik dan de rechter trigger die bedoeld is om dingen vast te pakken en de knop is die bedoeld is om te klimmen. Je zal waarschijnlijk meerdere keren een puzzel niet gelijk doorkomen simpelweg vanwege de verwarrende werking van deze knop.

Het is namelijk een functionaliteit die niet snel wordt toegekend aan die knop. Het zorgt er zeg maar voor dat je zelf letterlijk de knop moet omzetten en daar is niet iedereen in het begin snel aan gewend. Je zal dan ook voornamelijk in het begin even mis springen en daarbij dan dood gaan waardoor je gelijk wordt geconfronteerd met hele lange laadtijden, er wordt zelfs gegrapt dat de laadtijden langer zijn dan de puzzels waar je mee bezig bent en eigenlijk is dat ook soms het geval of voelt het in ieder geval zo aan.

Zijn het uiteindelijk niet de tergende laadtijden waar je je aan kan irriteren dan is het misleidende gevoel van diepte in sommige ruimtes waar je je aan zal gaan irriteren in het spel. Dit komt mede door het 2.5D perspectief dat het spel biedt en de duisternis om je heen dat sommige ruimtes onoverzichtelijk lijken waardoor je misschien de eerste paar keer een puzzel niet voorbij komt puur omdat je de diepte anders had ingeschat. Gedeeltelijk is dat natuurlijk onderdeel van de puzzel denk je dan uiteindelijk als je hem hebt gehaald maar gedeeltelijk valt dat ook onder level design natuurlijk wat de speler tegenwerkt.

Het zorgt misschien voor extra genoegdoening wanneer je een puzzel uiteindelijk haalt maar voor sommige mensen zorgt het voor extra ergernis naast de laadtijden waardoor mensen misschien op een gegeven moment het spel zullen laten voor wat het is wat zo ontzettend jammer is omdat het juist zo een bijzonder spel is.

Duister met een lichtje van hoop

Al meerdere keren heb je al de setting voorbij horen komen qua sfeer en gevoel dat die geeft en er moet toch even worden gesproken over de graphics want hoewel er een relatief groot team voor een indie titel aan heeft gewerkt blijft het indrukwekkend te noemen wat men allemaal heeft weten neer te zetten voor dit spel. Want het level design lijkt in eerste instantie heel erg simpel maar het zit in veel aspecten voornamelijk in de details die men er in heeft weten te stoppen, let bijvoorbeeld maar eens op de schoenen die je veelvuldig in het spel tegen zal komen.

Ook de vergelijking van de Guests met varkens zal waarschijnlijk veelvuldig in je opkomen. Ja, allemaal metaforen waar je lang over na zal gaan denken naar mate je verder komt in het spel en dit allemaal wordt zeer sfeervol weergegeven met de veelzijdige Unreal 4 engine. Deze sfeer wordt extra benadrukt in de donkere momenten wanneer Six haar aansteker gebruikt om licht te brengen in de duistere levels waar soms alleen haar aansteker zorgt voor licht. Het past uitstekend bij de duistere setting van het spel en zal je zeker momenten geven dat je kippenvel op je armen hebt van de spanning dan wel geweldige sfeer die het spel creeert.

PS4 Pro Enhanced

Sinds de release van de PS4 Pro heeft Sony als eis gesteld dat alle nieuwe spellen de extra kracht van de PS4 Pro moeten kunnen benutten om zo wat meerwaarde te geven aan die console aan de ene kant en aan de andere kant de ontwikkelaar meer mogelijkheden te bieden qua graphics en mogelijke frame rate verbeteringen.

Op de PS4 Pro gaat de resolutie omhoog van 1080p naar 1620p waardoor je een scherper beeld zal krijgen. Ook gaat de framerate lock er vanaf. In plaats van dat je een vaste 30fps hebt zal het spel grotendeels van de tijd op 60fps lopen (een paar momenten nagelaten). Het speelt hierdoor net wat soepeler, een wat meer vloeiend geheel (al is het nu niet het spel waar je een Pro voor in huis moet halen, de Base PS4 is goed genoeg).

Licht in de duisternis

De laatste tijd zien we het al vaker, indie titels die een grotere productiewaarde weten te brengen en daarbij worden ondersteund door de grotere studios. Hoewel sommige grotere studios vergelijkbare projecten alweer hebben stopgezet blijft het bijzonder om te zien dat Bandai Namco dat niet heeft gedaan en dat wij daardoor dit pareltje, dit lichtje in de duisternis uiteindelijk hebben kunnen spelen ruim drie jaar nadat het werd aangekondigd als het spel Hunger.

Waar het spel in gameplay misschien een beetje onhandig is, als een klein kind zou je bijna kunnen zeggen, daarin blinkt het uit in sfeer en setting. Het spel is absoluut een van de meer sfeervollere titels van de afgelopen paar jaar en je vraagt je dan ook af waarom er niet meer van dit soort titels zijn. Vergis je niet, dit is zeker niet een Inside rip-off wat toevallig zeer goed met elkaar te vergelijken is want dit spel is ongeveer gelijkertijd aangekondigd. Wel is het spel dat Inside spelers vast en zeker zal gaan interesseren. Ik zou zelfs durven zeggen dat dit spel de Indie Titel van 2017 is.

Review – Little Nightmares
Verdict9
+ punten
  • Sfeer
  • Grafisch erg sterk
  • Geeft je stof tot nadenken en nabeschouwen
– punten
  • Besturing niet erg logisch

9Verdict

Te zien op de E3 2017: Mario, toernooien en de Nintendo Switch

Nintendo presenteert het hele jaar door nieuws over nieuwe games. De E3, de grootste vakbeurs ter wereld op het vlak van games, die van 13 tot en met 15 juni plaatsvindt in Los Angeles, speelt een centrale rol in onze nieuwsvoorziening. Dit jaar kunnen bezoekers voor het eerst Super Mario Odyssey spelen, een sandbox-game met Mario voor de Nintendo Switch, evenals andere Nintendo Switch-games. Op het jaarlijkse evenement wordt ook de Nintendo Spotlight: E3 2017 gepresenteerd, met daarin nieuws over Nintendo Switch-games die voor dit jaar op stapel staan. Daarnaast is er Nintendo Treehouse: Live at E3 2017 en worden er live vanaf de beurs toernooien voor ARMS en Splatoon 2 uitgezonden.

Op 13 juni laat Nintendo om 18:00 uur de Nintendo Spotlight: E3 2017-videopresentatie zien. Deze is live te volgen via de website van Nintendo Nederland voor de E3 2017 met ondertiteling in diverse Europese talen. In deze presentatie wordt meer bekendgemaakt over Super Mario Odyssey en andere games voor de Nintendo Switch. De nadruk ligt hierbij op games die dit jaar zullen uitkomen.

Meteen na de Nintendo Spotlight: E3 2017 demonstreert het team van Nintendo Treehouse: Treehouse: Live at E3 2017 live nieuwe games voor de Nintendo Switch en de verschillende Nintendo 3DS-systemen. Je kunt beelden uit de diverse games van 13 tot en met 15 juni via livestream bekijken op de Twitch-kanalen van Nintendo en in de chatroom meepraten. De livestream laat kijkers ook een blik achter de schermen werpen en de ontwikkelaars en teamleden van Nintendo Treehouse voorzien de presentatie van commentaar. De content van Nintendo Treehouse: Live at E3 2017 is alleen in het Engels te zien.

Zodra de stand van Nintendo op 13 juni om 12:00 uur plaatselijke tijd wordt geopend, kunnen bezoekers voor het eerst Super Mario Odyssey uitproberen, evenals andere games voor de Nintendo Switch. Super Mario Odyssey is de eerste sandbox-game in de Mario-serie sinds Super Mario 64 en Super Mario Sunshine.

Naast al deze activiteiten organiseert Nintendo diverse gametoernooien die via livestream live vanaf de E3 worden uitgezonden. Op 13 juni wordt het knallen met kleuren in de 2017 Splatoon 2 World Inkling Invitational in Splatoon 2 voor de Nintendo Switch. Vier teams uit Europa, de VS, Japan en Australië/Nieuw-Zeeland die zich hebben gekwalificeerd, nemen deel aan deze allereerste internationale Splatoon 2-competitie. Het tweede toernooi, de 2017 ARMS Open Invitational, vindt plaats op 14 juni. Deze krachtmeting wordt gehouden in de vechtgame ARMS voor de Nintendo Switch.

In de aanloop naar de E3 wordt er meer bekendgemaakt over de activiteiten van Nintendo op de vakbeurs. Neem in de komende weken regelmatig een kijkje op de website van Nintendo Nederland voor de E3 2017 om meer te weten te komen over de activiteiten en aankondigingen van Nintendo.

Review – Syberia 3

De point and click adventure spellen zijn misschien wel een van de oudste vorm van adventure games op de computer, gebeurde dat in eerste instantie door middel van tekst, later door middel van toetsenbord en muis controle om later ook naar de consoles te komen.

Een van de misschien wel minder bekende titels maar wel een met een zeer goede reputatie is de Syberia serie. Het probleem van deze serie is echter dat het laatste deel 13 jaar geleden uit is gekomen. Tot afgelopen april.

Mysterie met een snufje cyberpunk

De Syberia serie draait om de Amerikaanse advocate Kate Walker die in de voorgaande delen op zoek was naar een mysterieus eiland samen met een client waar de mammoeten nog zouden leven. Naast een groots mysterie wist het spel met diepgaande puzzels de gamer bezig te houden.

Syberia III begint vlak na Syberia II. Kate Walker is aangespoeld nadat ze schipbreuk heeft geleden met een zelfgemaakte boot om van het mysterieuze eiland te ontsnappen. Hier wordt ze gered door het Youkol volk die haar naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis brengt. In het ziekenhuis lijkt niet alles te zijn wat het lijkt en besluit Kate Walker om de Youkol te helpen met het voltooien van de eeuwenoude traditie die ze hebben namelijk de migratie van de Sneeuw Struisvogels begeleiden.

Het verhaal klinkt mysterieus en misschien een beetje zweverig tegelijkertijd maar is tegelijkertijd een van de sterkste punten van het spel.

Houterig bijten op een houtje

Bij een point and click adventure titel moet je je realiseren dat de gameplay niet de meest soepele is die je gewend bent van adventure titels zoals Tombraider en Uncharted. Ze zijn vaak wat houteriger omdat de aandacht nu eenmaal meer uit gaat naar de verhaalvertelling en de puzzels die moeten worden opgelost. Toch zijn de animaties van bewegingen soms van belang omdat je soms snel bepaalde puzzels moet oplossen en een houterige animatie kan er dan voor zorgen dat je bijvoorbeeld net er naast staat of op de verkeerde knop drukt. De besturing is, als die al reageert namelijk zeer bot te noemen. Vergeet de soepele besturing van spellen die je tegenwoordig gewend bent want de besturing van Syberia III is vergelijkbaar met vele andere point and click titels en dat is namelijk houterig, niet zo heel erg precies en zelfs lomp te noemen.

Sterker nog, dit effect wordt versterkt door de constante framedrops wanneer je in een wat grotere omgeving gewoon rondloopt. Het is onbegrijpelijk hoe dit plaats kan vinden in dit spel. Alsof het niet goed is geoptimaliseerd voor de PS4.

Ook zorgt het er voor dat het misschien allemaal wat knullig er uit ziet en aan voelt. Dit gevoel wordt eigenlijk versterkt wanneer je kijkt naar de animaties zelf wanneer men aan het praten is. De lipsync zit er eigenlijk volledig naast. Je kan er bij wijze van spreken van uit gaan dat dit op geen enkel moment goed zal zijn, het stoort eigenlijk bij ieder gesprek wat eigenlijk nog een andere ergernis naar voren brengt en dat is namelijk de dialogen zelf. Hoewel de verhaallijn goed wordt gebracht is eigenlijk de voice casting een opsomming van missers te noemen. Alleen de stem van Kate Walker past een beetje bij het karakter. Je zal bijvoorbeeld regelmatig hele jonge stemmen bij oudere karakters horen wat je volledig even van het pad af zal doen raken. Het is verwarrend en haalt je eigenlijk uit het interessante verhaal wat helemaal als je de voorgaande Syberia titels hebt gespeeld gelijk weet aan te grijpen. Het bevat namelijk allemaal hele slimme verwijzingen zoals de voorgaande delen dat ook deden.

Meer dan alleen animaties

Maar een spel draait natuurlijk om meer dan alleen de looks en hoe het klinkt, helemaal bij een point and click adventure waar het voornamelijk om het verhaal en de puzzels draait en daar moet van worden gezegd dat dat weer prima in elkaar steekt, sterker nog het is een van de beteren in dit genre van de afgelopen paar jaar te noemen. Nu denk je misschien dat dat er relatief weinig zijn omdat ze niet allemaal op de consoles uitkomen natuurlijk maar op de PC zijn dat er genoeg en de verhouding tussen verhaal en puzzels is uitstekend te noemen. Het is dan ook jammer dat men aan de rest zo weinig aandacht heeft besteedt al kan je daar budgetaire redenen voor noemen, het is een welbekend geheim dat de studio jarenlang geldproblemen heeft gehad en met moeite maar de financiën bij elkaar heeft weten te sprokkelen om dit derde verhaal aan ons te vertellen. En het is jammer dat het op deze manier is gegaan want het lijkt wel alsof men op bijna alles heeft willen besparen. Je kan namelijk zelfs bij de karakters zien hoe laag de kwaliteit texturing is.

Alsof men er gewoon geen tijd voor had en men maar het broodnodige aan heeft gedaan om uiteindelijk het spel na al die jaren alsnog uit kon brengen al was het maar voor een zacht prijsje want voor de volle mep zou dit spel absoluut niet het geld waard zijn geweest, zelfs voor de zachte prijs is het eigenlijk niet de moeite waard tenzij je fan bent van dit genre dan wel deze franchise.

PS4 Pro enhanced?

Hoewel de hoes zegt dat het spel ook geoptimaliseerd is voor de PS4 Pro moet ik eerlijk gezegd zeggen dat mij niet veel is opgevallen. De graphics maakten weinig verschil en ook de speelbaarheid maakte weinig verschil. Ik denk zelfs eerder dat de hogere resolutie die de PS4 ondersteunt het spel er slechter laat uitzien dan beter. De kracht van de PS4 Pro zorgt er in ieder geval niet voor dat de framedrops weg gaan. Het is gewoon een beetje jammer te noemen. Aan de andere kant is dit ook niet echt een spel wat mede zal draaien om de graphics.

Is het de moeite waard?

Dat is nu uiteindelijk de vraag waar het allemaal om draait toch? Is het met al die tekortkomingen wel allemaal de moeite waard om het spel te halen als je op zoek bent naar een nieuwe point and click adventure titel?

En het antwoord op die vraag is Ja en Nee.

Heb je de voorgaande delen gespeeld dan zal je genieten van het verhaal en de setting. Je bent al gewend aan de soms lompe besturing en je weet wat je kan verwachten qua gameplay. Mede door de verhaallijn is het in dat opzicht voor de fans ook absoluut een goed vervolg te noemen waar je je geen buil aan kan vallen. Verwacht echter niet drastische veranderingen, de graphics kan je zelfs bijna vergelijkbaar noemen met de voorgaande delen waardoor het eigenlijk puur om het verhaal wel gespeeld kan worden als je de voorgaande delen leuk vond. Je ergert je namelijk dan niet zo heel erg aan de slechte lip-sync en de slechte animaties. Maar niet voor de prijs dat het nu te koop is.

Heb je echter nog niet eerder de Syberia spellen gespeeld dan raad ik je aan om die voorgaande delen eerst te spelen en daarna pas dit spel te spelen door het goedkoop uit de budgetbakken te halen.

Heel vaak is een goed verhaal de ruggengraat van ieder spel en de rest is vaak van wat minder belang tot een bepaalde hoogte. Het grote probleem van Syberia 3 is dat eigenlijk de rest van dusdanig niveau is dat het gewoon niet gered kan worden door het goede verhaal omdat de rest blijkbaar van dusdanig onderliggend belang was dat men er nauwelijks moeite in heeft gestoken. Het spel is gewoon een teleurstelling wat juist door de rampzalige gameplay het zelfs te moeilijk maakt om bepaalde achievements/trophies te behalen omdat de besturing zo rampzalig is. Het ligt niet aan de moeilijkheidsgraad maar aan de besturing. Heel erg jammer.

Review – Syberia 3

Verdict5
+ Punten
  • Verhaal gaat dieper dan je denkt
  • Als je voorgaande delen hebt gespeeld zit je te smullen
  • Setting heel erg sfeervol
– Punten
  • Besturing en animaties erg houterig en niet precies
  • Graphics achtergrond zijn top maar de rest is gewoon hopeloos achterhaald
  • Lip-Sync is totaal niet synchroon

5Verdict

Review – NieR: Automata

Ieder jaar zijn er wel een paar pareltjes die onder de radar door duiken. Soms komt dat omdat het gewoon spellen zijn die absoluut niet de promotie krijgen die ze verdienen en soms komt dat omdat  de interesse gewoon laag ligt omdat het origineel al eigenlijk niets deed en men denkt dat gamers stiekem niet op een vervolg zit te wachten.

Een van de spellen waarvan ik persoonlijk nooit had verwacht dat het een vervolg zou gaan krijgen is het spel Nier. Nier was ten tijde van de release een van die titels die wel redelijk scoorden maar een beetje werd overspoeld door titels die op dat moment qua schaal en graphics een stuk prominenter in beeld kwamen terwijl qua verhaal Nier toen al een pareltje was, sterker nog, wanneer je moeite deed om je te verdiepen in het spel kwam je er achter dat het spel meer was dan alleen een hack and slash titel. Maar we gaan het hier niet hebben over Nier, we gaan het hier hebben over Nier Automata, het onverwachte maar na het spelen langverwachte vervolg. Maar is het wel een vervolg vraag ik mij af.

In de verre toekomst, duizenden jaren na de eerste Nier heeft de mensheid zich teruggetrokken naar de maan nadat aliens door middel van robots de mensheid heeft verdreven. Daar heeft de mensheid het android leger YoRHa opgericht wat op Aarde voor de mensheid tegen de machines vecht om uiteindelijk de Aarde weer leefbaar te maken voor de mensheid en zo weer terug te keren.

Je verhaal begint met 2B, een vrouwelijke android die strict volgens de regels handelt. Samen met 9S, een mannelijk android model die wat meer een losbol is en emoties toont gaat zij op pad om haar missie voor de mensheid uit te voeren. Gaandeweg kom je er echter achter dat er meer aan de hand is dan je wordt verteld en wordt de hele missie anders. 

Het bijzondere van het verhaal is overigens dat iedere playthrough anders is. Er zijn 26 verschillende eindes waarbij einde A t/m E de main story line eindes zijn. Wanneer je namelijk de eerste playthrough hebt afgerond dien je te beginnen aan je tweede die je niet alleen de eerste playthrough lijkt te herhalen maar dan met net iets anders. Waarbij je derde playthrough totaal anders zal zijn. Het spel wilt dus ook dat je verder gaat spelen, dat je weer opnieuw begint want alleen op die manier zal je uiteindelijk de bedoeling en het verhaal en je missie volledig gaan begrijpen.

Bijzondere stijl

Als er een ding is wat wij weten van spellen die ontwikkeld dan wel bedacht zijn door Yoko Taro dan is het wel dat bij geen enkel spel je eigenlijk weet wat je precies kan verwachten en dat is ook bij Nier Automata, wat hij samen met Platinum Games maakt het geval. Want aan de ene kant kan je zeggen dat het spel een vervolg is op het onderschatte Nier op de PS3 en Xbox 360 wat een bijzondere Action RPG was die misschien wel door teveel mensen is genegeerd omdat het spel niet iedereen aansprak. Nier combineerde namelijk net als Nier Automata dat doet op diverse manieren de verschillende genres om zo toch wel een aparte ervaring te bieden. Want net als bij Nier is Nier Automata meer dan alleen een action RPG. Het spel verandert namelijk op momenten van Action RPG naar een hack and slash om over te gaan in een schmupper in diverse stijlen. Het spel is in dat opzicht best uniek te noemen om zo divers en zo invloedrijk. En de diversiteit houdt niet alleen op met alle diverse gameplay elementen die je tegenkomt want ook de androids waar je mee gaat spelen verschillen flink van elkaar want waar 2B bijvoorbeeld twee wapens heeft en daar gruwelijke combinaties mee kan maken heeft 9S maar 1 wapen maar kan je met hem de vijand hacken om zo bijvoorbeeld flink wat schade te geven indien je slaagt en geloof mij, dat is niet zo makkelijk als dat in eerste opzicht lijkt. Je zal wanneer je geen schmup spellen gewend bent er flink wat keren van balen dat je het weer opnieuw moet starten maar de beloning is zoals vaker in dit soort spellen zo ontzettend bevredigend. Eigenlijk is Nier Automata een ideaal opstapje te noemen voor mensen die aan spellen als Dark Souls willen gaan beginnen omdat je juist door de diverse karakters op die manier langzaam maar zeker leert je mannetje te staan en zo wanneer je eenmaal de smaak te pakken hebt door te groeien naar de nog moeilijkere titels (maar dat hoeft in principe niet want Nier Automata bevat een moeilijkheidsgraad die vergelijkbaar te noemen is).

Net als in reguliere RPG’s krijg je de mogelijkheid om je karakter te verbeteren naar mate je verder komt. Dit doe je door verschillende chips te vinden dan wel te kopen en te installeren. Iedere chip (je hebt echter maar beperkte ruimte) kan bepaalde aspecten van je verbeteren en wanneer je dood gaat is het van levensbelang dat je snel terugkeert om ze terug te krijgen (net als bij de Souls titels overigens).

Dit kan overigens niet alleen bij jezelf maar ook bij de Pod die je vergezelt. De Pod is een robotje dat in de lucht bij je zweeft die ook diverse aanvallen kan uitvoeren om zo bijvoorbeeld een groot gevecht een stukje eenvoudiger te maken. Helemaal bij de grote boss fights (want tja, Platinum Games staat daar wel om bekend) scheelt dat een boel. De pod is echter beperkt bruikbaar (behalve op Easy want dan kan de pod onbeperkt aanvallen) waardoor je niet blind kan vertrouwen op de hulp. Slim spelen en juiste chips kiezen voor je pod is dus van levensbelang.

Je staat er dus gelukkig niet helemaal alleen voor en dat is denk ik ook maar goed ook want zoals al eerder gezegd, het spel is niet makkelijk en iedere hulp is welkom.

 

Het level design is door de diverse speelmethodes overigens zeer uitzonderlijk te noemen. De lege omgevingen van een verlaten Aarde tonen een troosteloos beeld al zijn er ook prachtige momenten die daardoor worden geschapen en het grote contrast met bijzondere omgevingen zoals Amusement Park waar het allemaal heel druk aan voelt en wat totaal iets anders is als wat je eerder hebt gezien. Beschik je over een TV met HDR dan zit er net dat extra beetje “pop” in waardoor het net wat meer er uit schiet, helemaal het gebied met het verlaten pretpark zal je even doen stilstaan om te genieten van de schoonheid van het spel. Waar de omgevingen echter zeer divers te noemen zijn qua gebied zal je als Science Fiction liefhebber regelmatig diverse homages aan beroemde films tegen komen die subtiel in het spel zijn verwerkt. 

Het maken van een soundtrack is al een klus an sich, het maken van een memorabele soundtrack kan al bijna een meesterwerk worden genoemd maar de soundtrack van Nier: Automata is een op zichzelf staand meesterwerk te noemen.

Het gebeurt niet vaak dat een soundtrack mij op momenten tot tranen weet te roeren in een spel maar ik moet eerlijk toegeven dat Nier: Automata mij tot tranen toe heeft weten te roeren en bij een spel waarin je eigenlijk alleen maar met en tegen machines speelt moet ik zeggen dat deze soundtrack een zeer menselijke factor bevat. De soundtrack weet precies op welk moment men een emotie moet zien op te wekken en dat zorgt er voor dat je als gamer helemaal in het spel wordt getrokken zoals tegenwoordig eigenlijk niet veel soundtracks meer weten te bereiken. Het is een soundtrack die eigenlijk meer verdient dan alleen een digitale release. Ik weet zeker dat gamers die Nier Automata spelen en een platenspeler hebben staan maar al te graag deze soundtrack op Vinyl willen afspelen om gewoon in contact te staan met de muziek want het weet een bepaald gevoel op te wekken bij de spelers waardoor je niet alleen verlangt naar meer maar aan de andere kant ook om er eindeloos naar te luisteren en je volledig in de muziek te doen verliezen, zo een warm en emotioneel gevoel weet het op te wekken. Ik heb zoiets moois zelden in een game gehoord.

En hoe mooi dit spel ook mag zijn en hoe uitzonderlijk het te noemen is in zoveel aspecten moeten wij toch even de minpunten bespreken en dat is er eigenlijk een waar de meeste JRPG’s mee kampen en dat is de belabberde cameravoering. Op verschillende momenten zal je namelijk (mede door de veranderlijke camerastandpunten) af en toe het overzicht compleet kwijtraken. Het spel past de besturing namelijk niet aan wanneer de camera van standpunt verwisselt waardoor je voornamelijk in het begin even het spoor bijster zal zijn. Dit wordt overigens gecompenseerd met een Trophy de eerste keer dat je dit overkomt en je ergens met de camera komt wat niet helemaal de bedoeling is.

Op een of andere manier blijft het bij JRPG’s echter steeds botsen op het gebied van de cameravoering in het westen waardoor niet iedereen er optimaal van zal gaan genieten, sterker nog, het zal misschien voor sommige gamers de reden zijn om het snel weg te leggen en dat is zo ontzettend zonde want het spel speelt verder namelijk als een trein. Sterker nog, het geeft je iedere keer een uitdaging die je ondertussen motiveert om door te blijven gaan.

Hoewel het spel zeer soepel speelt heeft het wel af en toe last van framedrops wat helaas soms erg opvallend is wat je liever niet zou willen zien in een spel als Nier Automata want juist dit soort titels moeten het hebben van een soepele gameplay (en natuurlijk een zo laag mogelijke input lag). Gelukkig komen die framedrops eigenlijk niet voor in gevechtsscenes maar juist grotendeels daarbuiten. 

PS4 Pro performance

Zoals met veel recente PS4 titels wordt er met de PS4 Pro natuurlijk wat extra performance beschikbaar en zoals je van mij gewend bent leg ik even uit of het invloed heeft op het spel.

Hoewel de PS4 kan upscalen naar 4K is het spel alleen speelbaar in 1080p. Dit om de beelden vloeiend te houden. In tegenstelling tot de gewone PS4 wordt er op de PS4 Pro Anti Aliasing toegepast waardoor het er net wat scherper uitziet met minder karteltjes in het beeld.

Hoewel de PS4 Pro een soepelere speel ervaring biedt heeft ook de PS4 Pro af en toe last van framedrops. Vreemd genoeg gebeurt dit niet in de grote gevechten die je tegen komt op je weg maar juist op de wat rustigere momenten in de grote open omgevingen. Dit komt grotendeels doordat er ook weinig pop-up in zit. Je kan van ver al de verschillende robots zien, duidelijk herkennen wat voor type ze zijn en de drops die je door het spel vindt met diverse items kan je ook al van verre zien. In dat opzicht is het voor een openwereld titel indrukwekkend te noemen dat het allemaal zo soepel speelbaar is.

Beide consoles weten overigens grotendeels de 60fps te behalen waardoor de gevechten voor het grootste gedeelte van de tijd zeer soepel aanvoelen.

Conclusie

Nier Automata is een van de spellen die je misschien niet snel zal gaan oppikken, je hebt er misschien nauwelijks van gehoord, laat staan de demo gespeeld maar hopelijk heeft deze review je weten te overtuigen dat dit spel een van die zeldzame pareltjes is die een generatie maar zelden krijgt.

Qua verhaal en gameplay is het spel op een zeldzaam niveau wat wij dit jaar toevallig al meerdere keren hebben gezien (2017 is een uitzonderlijk goed game jaar) maar eigenlijk op zo een unieke manier bij elkaar weet te brengen dat het bijna een symfonie orkest te noemen is. Eigenlijk kloppen er zo ontzettend veel aspecten van dit spel dat je de graphics (die een klein beetje tegenvallen) voor lief neemt. Toch een waarschuwing, het spel is niet voor iedereen. De hoge moeilijkheidsgraad is er een die je niet moet onderschatten. Waar daarentegen hard te moeilijk kan zijn is Easy zeker met de Auto Chips:ON (een soort automatisch vuur van je POD die zelf richt) te makkelijk te noemen.

Mocht je er over nadenken om het spel te gaan halen raad ik je aan om toch eerste de Demo te proberen. Het spel is absoluut een pareltje te noemen maar is niet voor iedereen geschikt. Wie wel het spel uiteindelijk haalt zal een van de betere PS4 exclusives op de consoles in huis halen. Het spel is ook voor de PC beschikbaar maar hier is het wel aan te raden om een controller op aan te sluiten.

Alles bij elkaar opgeteld kom je bij dit spel op een ervaring waarbij ik persoonlijk alleen The Last of Us en Horizon Zero Dawn hoger zou plaatsen en dat is puur vanwege de camera die gewoon af en toe tegen de speler lijkt te werken helaas. Desondanks mag gezegd worden dat Yoko Taro met hulp van Platinum Games een waar meesterwerk heeft weten af te leveren wat eigenlijk niet mag worden gemist.

Review – NieR: Automata
Verdict9.3
+ Punten
  • Soundtrack
  • Spectaculaire afwisselende gameplay
  • Design
– Punten
  • Camera
  • Grafisch niet altijd even indrukwekkend

9.3Verdict

Review – Sniper Ghost Warrior 3

Snipers, met hun krachtige geweren, uitgedost met een vizier waarmee je op de vijand zijn poriën op het gezicht kan inzoomen en vaak ook met een demper, waardoor niemand het hoort als het gezicht van de arme stakker doorboort wordt. Velen vinden ze tof in videogames, waaronder ik. Het gevoel dat sluipschutters als tactische lone wolf op een afstand menig persoon uitschakelt is een gevoel van kracht en trots, door de flinke dosis skill die erbij komt kijken. Je stormt niet binnen met een raketwerper en een machinegeweer, maar met een bolt action rifle, wat om het schot een nieuwe kogel in de loop moet laden. Je bent methodisch, sluw en calculeert de bewegingen van je vijand. Je bent een jager, die altijd de een stap voor zijn prooi is.

Het is dan natuurlijk ook erg logisch dat veel shooters snipers implementeren in hun spellen. Iedereen die Call of Duty Modern Warfare heeft gespeeld kan zich nog de missie All Ghillied Up herinneren, waar je met 2 man door Chernobyl sluipt en kruipt, terwijl er een dozijn soldaten voorbij patrouilleren. Maar ook in de multiplayer secties van spellen zijn snipers een onderdeel, zoals bij de Battlefield spellen en alweer, Call of Duty. Toch zijn er maar weinig spellen die de focus bijna geheel op de sluipschutter zet. Op de Sniper Elite en Ghost Warrior spellen na.

Waarbij de Sniper Elite spellen zich afspelen in de Tweede Wereldoorlog, spelen de Ghost Warrior spellen zich af in het heden. Helaas zijn de vorige spellen in de Ghost Warrior serie erg gemixt ontvangen door de spelers. Kan Sniper Ghost Warrior 3 zichzelf uit de negatieve kijk op de Ghost Warrior serie halen, of mag deze bij de rest aanschuiven? Laten we maar snel kijken!

Far Cry Ghost Warrior?

Je speelt als de geharde marinier Jon North, die samen met zijn jongere broer Robert een verkenningsmissie bij de Russische grens van Oekraïne hebben. Deze loopt verkeerd af, waardoor Robert wordt meegenomen door de vijand. 23 maanden later wordt je uitgezonden naar Georgië om de separatisten te stoppen en hoop je je broer nog terug te kunnen vinden. Ik zal iets meer ingaan op het verhaal, maar voor nu is vooral de wereld van belang.

Ghost Warrior 3 is een open world game, opgedeeld in meerdere regio’s, waarbij je missies aanneemt via je hideouts, rondrijdt in je auto en je gebieden vrij maakt van soldaten. Je verdient geld door opdrachten te voltooien, gedode soldaten te plunderen en Points of Interest te verkennen naar buit. Dit geld gebruik je om munitie, nieuwe wapens en bijbehoren te kopen. Klinkt erg bekend, nietwaar?

Het lijkt verdacht veel op de Far Cry spellen en andere open world games, waardoor het weinig originaliteit uitstraalt. De animatie van het doorzoeken van gedode vijanden lijkt vrijwel 1 op 1 overgenomen te zijn van de Far Cry games. Toch is het een lofwaardige stap van de Ghost Warrior serie om de transitie te maken naar een open world format en ik moet zeggen dat het interessante elementen met zich meebrengt.

The Good

Laten we eerst ons vizier richten op de goede punten van het spel. 1 van deze punten is het snipen gelukkig. Je hebt een redelijk arsenaal aan vuurwapens, waar de sniper rifles de show stelen. Met de sniper rifles zal je het overgrote deel van het spel je vijanden mee uitschakelen. En net zoals de vorige delen kan je het zo relaxt, of zo uitdagend maken als jij het wilt.

Wil je een meer casual speelervaring op het gebied van snipen? Zet het spel op normaal en je wordt ondersteunt met het richten. Wil je de ultieme sluipschutter ervaring, waarbij je rekening moet houden met wind en bullet drop zonder ook maar een beetje hulp, dan schroef je de moeilijkheidsmode op de hoogste stand. Dit geeft het snipen een compleet andere beleving en voor de echte die hards is dit de manier om het spel te spelen, maar ik kan begrijpen dat dit voor de casual speler (en voor mij) toch iets te intimiderend is.

Hierbij maken de bullet cams weer een terugkeer van de vorige delen, waarbij na het afvuren van je geweer de camera de afgevuurde kogel volgt naar de vijand en je beloond wordt met een close up van je goed geplante hoofdschot. En dit is een aardig bloederig tafereel in dit spel. De meeste hoofdschoten van de normale sniper rifles laten al aardige japen achter met headshots, waarbij stukken schedel in de lucht vliegen.

Maar met de latere zwaardere sniper rifles blaas je het hele gezicht op tot een bloedrige pulp, waardoor er nauwelijks wat boven de nek over blijft als je iemand hiermee een koppie kleiner maakt (pun intended).

Een ander goed aspect van het spel is hoe het omgaat met de missiestructuur. Dit is de eerste Ghost Warrior titel die voor een open world kiest en dit biedt kansen voor een sluipschutter. Doordat de meeste missies gesitueerd zijn in kampen, dorpen en andere locaties die van veel kanten te benaderen zijn, krijgt de speler de vrijheid om de missies naar eigen voorkeur te benaderen en te voltooien.

De meeste outposts (zo worden deze locaties genoemd) hebben aan de randen goede plekken om te snipen, zoals een verhoging in het landschap, of torens, waar je op afstand je vijand kunt uitschakelen. Je kan ook met je drone dichterbij vliegen en de omgeving scannen voor camera’s, soldaten en andere handigheden. Sommige missies kan je zelfs (mits je een goede sniper plek heb) helemaal voltooien, zonder echt te bewegen.

Andere missies moet je mensen helpen exfiltreren, bommen planten, of een goed bewaakt doelwit uitschakelen, waardoor je de outpost moet binnendringen. En ook hier zijn veel opties. Ik kan mij een oud hotel herinneren waarbij je meerdere manieren had om binnen te dringen. Zo had je de voor de hand liggende voordeur die zwaar bewaakt werd, dus die optie was alleen geschikt als je van plan was iedereen buiten uit te schakelen.

Maar je kon ook vanaf rechts op een lager gebouw klimmen en met een ladder daar op het hotel komen en vanaf daar naar binnen. En je had ook nog eens een goed verstopte tunnel waarmee je zo in de kelder van het hotel terecht kwam. Dit is slechts 1 voorbeeld van de vele soortgelijke situaties waar de speler tijdens missies en daarbuiten de vrijheid krijgt om zelf te bepalen hoe ze een opdracht willen uitvoeren.

Dan helpt het ook nog eens dat de omgevingen en outposts voor het overgrote deel goed uitgewerkt zijn. Georgië is een interessante omgeving met tal invloeden van de Sovjet Unie, die in dit spel goed terugkomen. Verlaten bunkers, oude hotels, mijnen, silo’s en dammen zijn hier voorbeelden van. Maar ook het Georgië met oude kerken en dorpen, zompige moerassen en ijzige bergen maken het een atmosferische locatie.

Het moment dat je een oud appartementscomplex in het holst van de nacht binnensluipt terwijl je de regen gedempt van buiten hoort, met de kamers beklad in graffiti geven je bijna kippenvel van de sfeer. Je zou na dit alles misschien denken dat ik dit spel een topstuk vind. Helaas, hoewel ik het de Ghost Warrior serie gun, moet ik nu echt mijn vizier gaan richten op de minpunten.

The Bad

Ik zal met de deur in huis vallen: het verhaal is ronduit slecht. Ik ben in tijden niet meer zo underwhelmed geweest van een verhaal als deze. En natuurlijk hoeft het niet altijd zwaar te wegen, maar ik vind dat het bij Ghost Warrior 3 echt wel invloed heeft op de fun factor. Dit heeft vooral te maken met de manier waarop het verhaal gepresenteerd wordt. Het moet een verhaal zijn met een volwassen ondertoon, waarbij conflicten, drama, mysterie en plot twists aan de orde komen. Maar wat ik alleen maar zie zijn eenzijdige personages met matig, tot slechte voice acting, die geen chemie met elkaar hebben, een onduidelijke vijand waar je tegen vecht en missies die lukraak aan elkaar geknoopt zijn.

Dit neemt niet weg dat missies zelf vermakelijk zijn, maar de reden om deze missies volgens het verhaal te beginnen is of erg vergezocht, of niet boeiend. Op een gegeven moment wilde ik het hoofdverhaal uitspelen om het maar gehad te hebben, zodat ik verder kon met de open wereld, in plaats van oprecht geïnteresseerd zijn in hoe het afliep. Na het spel uitgespeeld te hebben kon ik maar een handvol namen onthouden van de personages, zo weinig impact had het verhaal. En dat is natuurlijk geen goed teken. Daarnaast was dit niet het enige wat mij erg dwarszat.

The Ugly

Want hoewel het verhaal op alle fronten bij mij faalde, kon dat niet de core gameplay dusdanig aantasten dat het invloed had op mijn speelplezier. Maar deze dingen wel. Laadtijden zijn onacceptabel lang. Ik speelde op de PS4 en als je vanaf het hoofdmenu je spel laad, kan je net zo goed even wat anders doen op je telefoon of wat dan ook. Ik heb namelijk bijgehouden hoe lang het duurde en ik kwam uit op 4,5 minuut. Dat is gewoon frustrerend.

Al helemaal als je in het spel moet reizen naar een andere regio, want dan mag je weer zo lang wachten totdat de andere regio is geladen. En dan hebben ze tot overmaat van ramp ook nog eens het geniale idee gehad om een Georgische nummer tijdens de laadschermen af te spelen. Dit is de eerste keer leuk en best wel catchy, maar begint al snel in je geheugen te branden en het zal niet lang duren tot je het geluid uit doet en tandenknarsend afwacht tot je weer mag spelen.

Tijdens het spelen ben ik een keer tijdens het afdalen van een ladder uit de wereld geglitched, waardoor ik in een grijze massa bleef vallen en niet een checkpoint kon laden, waardoor ik naar het hoofdmenu moest en weer 4,5 minuut mocht wachten. Ook is het spel tijdens het spelen 3 keer in game vastgelopen, waarvan 2 keer aan het einde van dezelfde missie, waardoor ik het spel opnieuw moest opstarten en de missie helemaal opnieuw mocht doen.

Daarnaast is het spel zelfs 1 keer tijdens het laden vastgelopen. Het spel is dus erg onstabiel en dit gecombineerd met de verschrikkelijk lange laadtijden, kunnen je speelplezier van 100 naar 0 brengen.

Daarnaast zijn er nog kleine dingen zoals het feit dat als je een gedode soldaat wil doorzoeken, je soms per ongeluk je eigen (vaak gedempte) wapen verwisselt met die van hem. Nou is dit niet een probleem als je wapen daarna gewoon op de grond ligt (wat ook de bedoeling is), maar vaak is die ineens verdwenen, waardoor je ineens opgescheept bent met een ongedempt vuurwapen. Of het feit dat je in een spel waarbij je voornamelijk door een vizier loert met aardige zoominstellingen, er een verrassend lage draw distance is, waardoor je regelmatig pop ups ziet. Het zijn gewoon dingen die bij elkaar opgestapeld voor veel frustratie zorgen.

Verdict

Ik vind het jammer dat een spel als Ghost Warrior 3, een spel met een toffe setting en goede sniper gameplay, zo geteisterd wordt door technische en verhalende problemen. Beide zijn gewoon te aanwezig om echt volledig van de gameplay te genieten. En dat is jammer want er zit wel degelijk speelplezier in het spel. Het verhaal gaf mij geen motivatie om verder te spelen, de gameplay wel. De technische mankementen deden mij grommen van frustratie, de gameplay liet mij lachen van plezier.

Het is een nobel streven om de Ghost Warrior serie naar een open wereld format te brengen en op veel punten zijn ze erin geslaagd. Ik hoop gewoon dat als er een vervolg komt, dat ik een verhaal voorgeschoteld krijgt wat zichzelf niet zo in de schijnwerpers wilt zetten, zonder dat het goed uitgedacht is. En dat het technisch beter afgewerkt is. Ik kan daarom Sniper Ghost Warrior 3 niet met volle overtuiging aanraden.

Playstation Plus games mei 2017

Het lijkt misschien niet zo, maar we zijn alweer een maand verder. Dit betekend dus dat er vanaf 2 mei weer nieuwe gratis games te downloaden zijn in de Playstation Store voor de PS Plus leden.

  • Alienation (PS4)
  • Tales from the Borderlands (PS4)
  • Blood Knights (PS3)
  • Port Royale 3: Pirates and Merchants (PS3)
  • Laser Disco Defenders (PS Vita)
  • Type: Rider (PS Vita)

Op de Playstation 4 kun je aan de slag met Alienation en Tales from the Borderlands. Heb je nog geen Playstation 4 of speel je nog regelmatig op je Playstation 3? Dan kun je aan de slag met Blood Knights en Port Royale 3: Pirates and Merchants. Als PSVita bezitter kun je aankomende maand uitgebreid aan de slag met Laser Disco Defenders en Type: Rider.

Heb je de gratis games van afgelopen maand nog niet gespeeld? Voeg ze dan nog snel toe aan je bibliotheek, want vanaf dinsdag 2 mei zullen deze niet meer gratis te downloaden zijn!